مىآمد ؛ زيرا وقتي پيامبر خدا متولّد شد ، عبدالمطّلب بانويى به نام « ثُوَيبه » را احضار كرد وبه وى دستور داد ، همانگونه كه به حمزه شير داده ، به محمّد نيز شير دهد وبدينگونه آن دو ، با هم برادر رضاعى شدند . حمزه ومحمّد دوران طفوليت را در خانهء شيبة الحمد ، عبدالمطّلب سپرى كردند ودر ميان اين دو طفل الفت وصميميّت عميق حاكم گرديد ومحمّد صلى الله عليه وآله در اين دوران ودورانهاى بعد ، به حمزه ، نه تنها به عنوان عمو وعضوى از اعضاى خانوادهء عبدالمطّلب ، بلكه به ديدهء برادرى كه گويا از يك پدر ومادر متولّد شده‌اند مىنگريست ؛ زيرا پيامبر كه در دوران جنينى ، پدر را از دست داده بود مانند حمزه تحت كفالت وقيموميّت عبدالمطّلب قرار گرفت واز اين پس محمّد وحمزه در زير يك سقف ودر كنار يك سفره وبه صورت دو عضو ودو برادر در يك خانواده زندگى را ادامه دادند . اخوّت رضاعى ، قرابت ذاتي ، هم سن بودن ، در كنار هم زيستن وبرخوردارى يكسان از عواطف عبدالمطّلب و . . . عواملي بود كه علاقة والفت آنها را نسبت به هم ، روز به روز عميق‌تر وصميميت متقابل در ميان آنها را براي هميشه پىريزى كرد . در ازدواج پيامبرخدا صلى الله عليه وآله وقتي پيامبر صلى الله عليه وآله قدم به بيست وپنج سالگى گذاشت ، وتصميم گرفت با « خديجة بنت خويلد » ، آن بانوى عاقله ازدواج